Waarom krijgen straatkinderen zoveel aandacht?

Waar komen straatkinderen vandaan?

Door diverse oorzaken, zoals de onteigening van grond ten gunste van het grootgrondbezit en de daarbij behorende extensieve landbouw kwamen miljoenen kleine boeren en landarbeiders zonder werk. Daardoor is een enorme trek naar de steden ontstaan. Een alsmaar groeiende reeks sloppenwijken is het gevolg. De levensomstandigheden zijn erbarmelijk, de werkloosheid groot, de gezondheidsproblemen schrijnend. Hier ligt de bakermat voor geweld binnen het gezin en in de directe omgeving. Sommige kinderen worden slachtoffer van verwaarlozing of zelfs mishandeling en moeten de straat op om het gezinsinkomen aan te vullen. Vaak zijn de wijken waar wat verdiend kan worden op grote afstand van de sloppenwijken en is er geen geld voor de bus. Dus blijven sommige kinderen steeds vaker op straat slapen. Zo komen ze wel eens in contact met andere straatkinderen, die al verkeren in de criminaliteit, de prostitutie en de wereld van de drugs.

Hoe wordt onze beeldvorming over straatkinderen gevormd?

In de Westerse landen wordt de informatie over straatkinderen verstrekt door de media en door voornamelijk fondswervende hulporganisaties. Meestal is die informatie nogal tendentieus, zodat de indruk wordt gewekt dat bijv. heel Rio de Janeiro vergeven is van de criminele straatkinderen en dat heel veel van die kinderen vermoord worden. De media berichten pas over het onderwerp als er een zeer ernstig voorval heeft plaatsgehad. De hulporganisaties daarentegen hebben er belang bij de situatie zo schrijnend mogelijk weer te geven, omdat is gebleken dat er op die manier meer geld binnengehaald kan worden. De daarbij gepubliceerde foto van bijv. een lijmsnuivend straatjongetje geeft ons een gevoel van machteloosheid. Ook wordt ons voorgehouden, dat wij met een gift het leven van deze straatkinderen kunnen redden. Dat ze van de drugs af zullen komen en naar school zullen gaan. Zij zullen in de toekomst werk vinden, trouwen en een eigen huisje kunnen kopen, waar zij nog lang en gelukkig zullen leven. Hun kinderen zullen geen straatkinderen worden. Tegelijkertijd wordt ons door diezelfde hulporganisaties uitgelegd dat het aantal straatkinderen alsmaar groeit, waardoor er steeds meer geld voor de opvang nodig is. De diepere oorzaken moeten gezocht worden in een langdurig politiek en economisch beleid, waarbij geen prioriteit ligt in het ontwikkelen van de plattelandsbevolking. De hulporganisaties, die zich inzetten voor de hulp aan straatkinderen, besteden nauwelijks aandacht aan het voorkomen van de enorme groei van de sloppenwijken, waar dagelijks nieuwe toekomstige straatkinderen worden geboren.

Helpt het, als wij geld geven voor straatkinderen?

Op de foto, die wij van "ons" kind ontvangen of die in de nieuwsbrief van de door ons gesteunde stichting is geplaatst, staat een vrolijke en gezonde voetballende jongen van 18 jaar. Vijf jaar geleden zwierf hij nog totaal gedrogeerd en vervuild op straat. In de bijgevoegde brief, in gebrekkig Portugees, spreekt hij ons aan als 'tio e tia' (oom en tante) en bedankt hij ons voor alles wat wij voor hem hebben gedaan. Door onze hulp is hij nu blij en gezond, zijn leven is totaal veranderd. Het lijkt wel een droom.

In enkele gevallen zal de ervaring van het betreffende kind zeker de waarheid zijn.

Alleen kunnen we ons afvragen of hij ons daarvoor zo uitzonderlijk dankbaar moet zijn.

Wat wij niet te horen krijgen, zijn al die gevallen van totale machteloosheid bij de hulpverleners ter plaatse. Vele straatkinderen zijn namelijk fysiek en psychisch al zo beschadigd, dat zij gewoonweg niet meer te helpen zijn. Natuurlijk kun je niet zeggen dat die kinderen dan maar aan hun lot moeten worden overgelaten. Wel zou er alles aan gedaan moeten worden om de voortdurende toestroom van straatkinderen te voorkomen.

Wat voor bijdrage kunnen wij leveren , naast het doen van een gift, om deze groeiende stroom straatkinderen te stoppen?

De goedwillende gever zou zich meer bewust moeten worden van de invloed die zijn dagelijkse gedrag, zoals de dingen die men koopt en eet, heeft op de mondiale ontwikkelingen en dus op de groei van een gegeven als de toename van het aantal straatkinderen wereldwijd. Bedrijven, die in de ontwikkelingslanden investeren, houden over het algemeen zeer weinig rekening met de lokale bevolking en de natuurlijke omstandigheden. Ze maken gebruik van de goedkope arbeidskrachten. En als het bedrijf, om wat voor redenen dan ook, er geen belang meer bij heeft het werk op die plaats voort te zetten, laten ze hun arbeiders weer net zo makkelijk werkloos achter. Bovendien is er vaak ook onoverkomelijke schade toegebracht aan het milieu. Ditzelfde proces wordt dan in een ander goedkoper land weer voortgezet. Zo stijgt de armoede wereldwijd en dus ook het aantal straatkinderen. Wij beseffen vaak niet dat wij in ons dagelijkse consumptiegedrag onze stem kunnen laten horen door bewust een keuze te maken in de producten die wij kopen. Zodoende worden de politiek en de industrie zich ook meer bewust van het feit dat zij afhankelijk zijn van de burgers. Als de consument zijn koopgedrag niet langer door de producenten laat dicteren, door te kiezen voor verschillende alternatieven, moet het bedrijfsleven zich wel aanpassen aan de vraag om verandering. En dan kunnen we een blijvende invloed uitoefenen en voorkomen dat een groeiend aantal straatkind-projecten voorgoed afhankelijk wordt van onze giften.