BAHIA-ERGENS

In het stof dat uit de weg groeit
Is hun wachten een reis
Hun huiden glimmen niet van overdaad
De schepen die hen brachten
Zijn al lang vergaan
Ze leven hier, bevrijd door boeien op krediet

Ze zeggen al zo lang ja
Overal is voedsel
Niet in hun hand
Mond lacht toch wel

De Grote Redder heeft hen niet uitverkoren
Toch wachten ze op hem

Soms wordt er zomaar op hen geschoten
Ze dragen alleen een oude jas
Waarvoor zelfs kogels hun neus ophalen

Hun honger protesteert niet
Hun ziel neigt naar een dialect
Dat elke vreemdeling verstaat
Als je wilt, geven ze je hun laatste dag cadeau

Hun kinderen vertrekken naar steden
Waar tumor mooie namen heeft
De achterblijvers weten iets anders
Hun herinnering is van vóór de fondswervers

Hulpverleners zullen het gerafelde welzijn
Niet even met welvaart kunnen stelpen
Echte plaatslozen vragen alleen
Om wat altijd al van hen was

Zal de vooruitgang
Ooit weer weggaan uit ogen
Die wensten en bezaten
Wat niemand vasthoudt?