ONGELOVIGEN

De Sertão luistert niet
naar hun stem teleurstelling
hun scheve pad
hun oude schoenen
Ze lopen daar, praten altijd maar door

Die twee dagloners vechten
al tientallen jaren tegen elkaar,
niet tegen de woekeraars
Hun kreten klinken als dor suikerriet
in verlaten vlakte

Door niemand gehoord is hun klacht
De foto van Ché
zal altijd boos blijven

De dorpelingen om hen heen
dragen wel aanklachten
en een stevig touw

Maar die twee weten van niets
Hun ruzie
verenigt hen